Mounjaro vs Ozempic: verschillen op een rij

Mounjaro versus Ozempic: twee veelbesproken injecteerbare geneesmiddelen die de bloedsuikerspiegel verlagen, maar die op belangrijke punten van elkaar verschillen. Mounjaro (tirzepatide) activeert zowel de GLP-1- als de GIP-receptor, terwijl Ozempic (semaglutide) uitsluitend op de GLP-1-receptor werkt. Daarnaast verschillen de geregistreerde indicaties, de optitratieschema's en de vergoedingsstatus in Nederland. Dit artikel legt de belangrijkste verschillen uit, zodat u goed voorbereid het gesprek met uw arts kunt aangaan.

Wat zijn Mounjaro en Ozempic en hoe werken ze?

Mounjaro (tirzepatide) is een duale GIP/GLP-1-agonist; Ozempic (semaglutide) werkt uitsluitend als GLP-1-receptoragonist. Beide worden eenmaal per week subcutaan toegediend en verlagen de bloedsuikerspiegel.

Mounjaro (werkzame stof tirzepatide) en Ozempic (werkzame stof semaglutide) zijn allebei injecteerbare geneesmiddelen die de bloedsuikerspiegel verlagen. Beide middelen behoren tot de klasse van de GLP-1-receptoragonisten, maar ze werken op verschillende receptoren en hebben verschillende geregistreerde indicaties in Nederland.

Ozempic werkt uitsluitend als GLP-1-receptoragonist. GLP-1 (glucagon-like peptide-1) is een darmhormoon dat na een maaltijd vrijkomt. Het stimuleert de insulineafgifte, remt de glucagonproductie en vertraagt de maaglediging. Hierdoor daalt de bloedsuikerspiegel en neemt het verzadigingsgevoel toe. Ozempic is in Nederland uitsluitend geregistreerd voor de behandeling van diabetes mellitus type 2; gewichtsbeheersing is geen aparte geregistreerde indicatie voor Ozempic.

Mounjaro heeft een dubbel werkingsmechanisme: het activeert zowel de GLP-1-receptor als de GIP-receptor (glucose-dependent insulinotropic polypeptide).^[1][2] GIP is een tweede darmhormoon dat eveneens de insulineafgifte bevordert en een rol speelt bij de vetstofwisseling. Door beide receptoren tegelijk te activeren, spreekt men van een duale GIP/GLP-1-agonist. Dit onderscheidt tirzepatide farmacologisch van semaglutide.

Beide middelen worden eenmaal per week subcutaan toegediend, doorgaans in de buik, de dij of de bovenarm. Ozempic is beschikbaar als voorgevulde pen in doseringen van 0,25 mg, 0,5 mg, 1 mg en 2 mg.^[4][8] Mounjaro wordt in Nederland geleverd als KwikPen, een meerdosispen met vier wekelijkse doses per pen, in sterktes van 2,5 mg tot 15 mg. De Mounjaro KwikPen is geen wegwerppen na de eerste injectie: elke pen bevat vier doses en wordt na gebruik bewaard voor de volgende wekelijkse injecties.^[1][9]

Waarin verschillen tirzepatide en semaglutide van elkaar?

Tirzepatide activeert twee receptoren (GLP-1 en GIP), semaglutide slechts één (GLP-1). Ook de optitratieschema's, maximale doses en praktische opslag van de pennen verschillen.

Het belangrijkste farmacologische verschil tussen tirzepatide en semaglutide is dat tirzepatide zowel de GLP-1- als de GIP-receptor activeert, terwijl semaglutide uitsluitend op de GLP-1-receptor werkt. Dit verschil in werkingsmechanisme heeft gevolgen voor de manier waarop beide stoffen de stofwisseling beïnvloeden, al is de klinische betekenis hiervan voor de individuele patiënt niet op voorhand te voorspellen.

Wat de toedieningsvorm en opslag betreft, zijn er praktische verschillen:

• Ozempic wordt geleverd als voorgevulde pen met meerdere doses. Na eerste gebruik kan de pen worden bewaard bij kamertemperatuur (maximaal 30 graden Celsius) of in de koelkast; raadpleeg de bijsluiter voor de exacte bewaartermijn na eerste gebruik.

• Mounjaro KwikPen is een meerdosispen met vier wekelijkse doses. De pen wordt niet na de eerste injectie weggegooid. Na eerste gebruik kan de pen tot 30 dagen ongekoeld worden bewaard bij een temperatuur van maximaal 30 graden Celsius, waarna de pen moet worden weggegooid.^[1][9]

De optitratieschema's verschillen eveneens. Bij Ozempic start men doorgaans op 0,25 mg per week gedurende vier weken, waarna wordt opgehoogd naar 0,5 mg; verdere verhoging naar 1 mg of 2 mg is mogelijk afhankelijk van de bloedsuikerregeling.^[4][8] Bij Mounjaro begint de behandeling op 2,5 mg per week gedurende vier weken als startdosis; daarna wordt de dosis stapsgewijs verhoogd. De maximale goedgekeurde dosis voor Mounjaro is 15 mg per week; voor Ozempic bij diabetes type 2 is dat 2 mg per week. De exacte titratie wordt bepaald door de behandelend arts op basis van de individuele situatie.

Een ander praktisch verschil is dat voor gewichtsbeheersing in Nederland aparte geregistreerde producten bestaan: Wegovy (semaglutide) en Mounjaro (tirzepatide is ook voor gewichtsbeheersing geregistreerd). Ozempic zelf is uitsluitend geregistreerd voor diabetes type 2. Welk middel het meest geschikt is, hangt af van de individuele situatie en wordt bepaald in overleg met een arts.

Voor wie is elk van deze middelen in Nederland geregistreerd?

Ozempic is geregistreerd voor diabetes mellitus type 2 bij volwassenen; Mounjaro is geregistreerd voor diabetes type 2 en voor gewichtsbeheersing bij volwassenen met een BMI van 30 of hoger.

Ozempic is in Nederland door de Europese Commissie, op basis van een positief advies van het EMA, geregistreerd voor de behandeling van diabetes mellitus type 2 bij volwassenen, als aanvulling op dieet en lichaamsbeweging.^[4][5] Ozempic is niet geregistreerd voor gewichtsbeheersing zonder diabetes. Voor gewichtsbeheersing bij volwassenen bestaat een apart geregistreerd product op basis van semaglutide: Wegovy.

Mounjaro (tirzepatide) heeft in Nederland twee geregistreerde indicaties:

• Diabetes mellitus type 2 bij volwassenen en bij kinderen en adolescenten van 10 jaar en ouder, als aanvulling op dieet en lichaamsbeweging. Monotherapie met Mounjaro is alleen aan de orde wanneer metformine niet geschikt is vanwege intolerantie of een contra-indicatie; in andere gevallen wordt Mounjaro ingezet in combinatie met andere bloedsuikerverlagende middelen.

• Gewichtsbeheersing bij volwassenen met een BMI van 30 kg/m² of hoger, of bij een BMI van 27 kg/m² of hoger in combinatie met ten minste één gewichtsgerelateerde aandoening zoals hypertensie, dyslipidemie of obstructief slaapapneu, als aanvulling op een verminderd calorie-dieet en meer lichaamsbeweging.

Beide middelen zijn uitsluitend op recept verkrijgbaar. De beslissing of een patiënt in aanmerking komt voor een van deze middelen, wordt genomen door een arts op basis van de individuele medische situatie, de aanwezige aandoeningen en eventuele contra-indicaties.

Belangrijke aandachtspunten en contra-indicaties conform de Europese productinformatie zijn onder meer:

• Beide middelen zijn gecontra-indiceerd bij overgevoeligheid voor de werkzame stof of hulpstoffen.

• Gebruik tijdens zwangerschap en borstvoeding wordt afgeraden; vrouwen die zwanger kunnen worden, dienen adequate anticonceptie te gebruiken tijdens de behandeling.

• Beide middelen worden niet aanbevolen bij ernstige maagdarmaandoeningen, waaronder ernstige gastroparese.

• Bij patiënten met diabetische retinopathie is voorzichtigheid geboden vanwege het risico op tijdelijke verslechtering bij snelle verbetering van de bloedsuikerregeling.

• Bij combinatie met insuline of sulfonylureumderivaten bestaat een verhoogd risico op hypoglykemie; dosisverlaging van het insuline of sulfonylureumderivaat kan nodig zijn.

De volledige lijst van contra-indicaties en waarschuwingen is te vinden in de officiële productinformatie (SmPC/bijsluiter) via de CBG-MEB Geneesmiddeleninformatiebank en het EMA EPAR.

Welke bijwerkingen kunnen optreden en wanneer moet je een arts bellen?

Maagdarmklachten zoals misselijkheid en diarree zijn de meest voorkomende bijwerkingen. Bel 112 bij tekenen van een ernstige allergische reactie en zoek direct hulp bij aanhoudende ernstige buikpijn of plotselinge visusklachten.

Zowel Mounjaro als Ozempic kunnen bijwerkingen veroorzaken, waarbij maagdarmklachten het meest frequent voorkomen. De meest gemelde bijwerkingen zijn:

• Misselijkheid

• Braken

• Diarree

• Obstipatie

• Buikpijn

• Verminderde eetlust

Deze klachten treden vooral op bij het starten van de behandeling of bij dosisverhoging en nemen bij de meeste mensen na verloop van tijd af. Langzame optitratie helpt de kans op ernstige maagdarmklachten te verkleinen.

Een zeldzame maar ernstige bijwerking is acute pancreatitis. Bij verdenking op pancreatitis dient de behandeling te worden gestaakt en mag deze bij bevestigde pancreatitis niet worden hervat. Aanhoudende, ernstige buikpijn, al dan niet uitstralend naar de rug, is een reden om direct medische hulp te zoeken.

Andere aandachtspunten op basis van de Europese productinformatie:

• Galblaasproblemen: cholelithiasis (galstenen) en cholecystitis zijn gemeld bij gebruik van beide middelen.

• Dehydratie door maagdarmklachten kan leiden tot verslechtering van de nierfunctie; voldoende vochtinname is van belang.

• Bij algehele anesthesie of diepe sedatie bestaat een aspiratierisico door de vertraagde maaglediging die deze middelen veroorzaken; informeer de anesthesist tijdig over het gebruik.^[1][4]

• Bij patiënten met diabetische retinopathie, met name pre-proliferatieve of proliferatieve vormen, kan snelle verbetering van de bloedsuikerregeling tijdelijke verslechtering van de oogaandoening veroorzaken. Regelmatige oogcontrole is bij deze patiëntengroep van belang.

• Voor semaglutide (Ozempic) is een verhoogd risico op niet-arteritische anterieure ischemische opticopathie (NAION) gemeld; patiënten met plotselinge visusklachten dienen direct een arts te raadplegen.^[6][4]

• Bij combinatie met insuline of sulfonylureumderivaten bestaat een verhoogd risico op hypoglykemie; de arts kan de dosering van het insuline of sulfonylureumderivaat aanpassen.

• Reacties op de injectieplaats en een versnelde hartslag zijn eveneens gemeld.

Wanneer direct hulp zoeken:

• Bel 112 bij tekenen van een ernstige allergische reactie (zwelling van gezicht, lippen of keel, moeite met ademen) of bij bewusteloosheid.

• Neem bij ernstige, aanhoudende buikpijn of plotselinge visusklachten buiten kantooruren contact op met de huisartsenpost.

• Bespreek minder urgente bijwerkingen met de eigen huisarts tijdens een regulier consult.

Bijwerkingen kunnen ook worden gemeld bij Bijwerkingencentrum Lareb, zodat de veiligheidskennis over deze middelen in Nederland wordt vergroot.

Wordt Mounjaro of Ozempic vergoed door de Nederlandse zorgverzekeraar?

Voor diabetes type 2 kunnen beide middelen onder de basisverzekering vallen als aan de GVS-voorwaarden is voldaan. Voor gewichtsbeheersing zonder diabetes worden ze in de meeste gevallen niet vergoed.

De vergoeding van Mounjaro en Ozempic vanuit de Nederlandse basisverzekering is beperkt en afhankelijk van de indicatie. Voor de meest actuele vergoedingsstatus is het raadzaam de informatie van het Zorginstituut Nederland en het Farmacotherapeutisch Kompas te raadplegen, omdat de situatie kan wijzigen.

Voor de indicatie diabetes mellitus type 2 geldt dat Ozempic en Mounjaro in principe onder de basisverzekering kunnen vallen, mits aan de voorwaarden van het Geneesmiddelenvergoedingssysteem (GVS) en de geldende vergoedingscriteria is voldaan. De eigen huisarts of behandelend specialist kan informeren of aan de specifieke voorwaarden wordt voldaan. Het eigen risico is van toepassing.

Voor de indicatie gewichtsbeheersing zonder diabetes worden geneesmiddelen zoals Mounjaro (en Wegovy) in Nederland op dit moment in de meeste gevallen niet vergoed vanuit de basisverzekering.^[10][12] De meeste mensen die deze middelen gebruiken voor gewichtsbeheersing, betalen de kosten zelf. Dit maakt de behandeling voor veel mensen een aanzienlijke financiële overweging.

Het Zorginstituut Nederland beoordeelt periodiek of geneesmiddelen voor vergoeding in aanmerking komen op basis van effectiviteit, kosteneffectiviteit en noodzakelijkheid. De uitkomst van dergelijke beoordelingen kan de vergoedingsstatus in de toekomst veranderen. Actuele informatie is te vinden via de website van het Zorginstituut Nederland en het Farmacotherapeutisch Kompas.

Belangrijk: de vergoedingsstatus zegt niets over de medische geschiktheid van een middel voor een individuele patiënt. Of een middel passend is, wordt bepaald door de arts, los van de vraag of het wordt vergoed. Wie vragen heeft over vergoeding, kan terecht bij de eigen zorgverzekeraar of de behandelend arts.

Wanneer bespreek je met je arts welk middel bij jou past?

De keuze tussen Mounjaro en Ozempic is altijd een medische beslissing op basis van uw individuele situatie. Bespreek dit met uw huisarts, die zo nodig kan doorverwijzen naar een internist.

De keuze tussen Mounjaro en Ozempic, of een ander geneesmiddel, is een medische beslissing die altijd in overleg met een arts wordt genomen op basis van de individuele situatie. Er is geen universeel antwoord op welk middel het beste past, omdat dit afhangt van meerdere factoren.

Een gesprek met de eigen huisarts is zinvol als:

• Er sprake is van diabetes mellitus type 2 die onvoldoende onder controle is met de huidige behandeling.

• Er een verhoogd lichaamsgewicht is met bijkomende gezondheidsklachten, zoals hoge bloeddruk of slaapapneu.

• Er vragen zijn over de voor- en nadelen van GLP-1-receptoragonisten of duale GIP/GLP-1-agonisten in de persoonlijke situatie.

• Er bijwerkingen optreden bij een bestaande behandeling.

De arts zal bij de afweging rekening houden met de aanwezige aandoeningen, andere gebruikte geneesmiddelen, eventuele contra-indicaties en de persoonlijke voorkeuren van de patiënt, waaronder de toedieningsvorm en het doseringsschema. Monitoring van bloedsuikerwaarden (uitgedrukt in mmol/L), gewicht en eventuele bijwerkingen maakt deel uit van de begeleiding conform het behandelplan. Ook de vraag of een middel vergoed wordt, kan onderdeel zijn van het gesprek.

Het is niet zinvol om op basis van informatie uit artikelen of ervaringen van anderen zelf te besluiten welk middel het meest geschikt is. Beide middelen zijn uitsluitend op recept verkrijgbaar en vereisen medische begeleiding.

Wie twijfelt of een van deze middelen relevant kan zijn voor de eigen situatie, kan dit bespreken tijdens een regulier consult bij de eigen huisarts. De huisarts kan zo nodig doorverwijzen naar een internist of andere specialist. De NHG-Standaard Diabetes mellitus type 2 en de NHG-Standaard Obesitas bieden het kader waarbinnen huisartsen in Nederland deze afwegingen maken.^[16][17]

Scientific References

1. Mounjaro (tirzepatide) – EPAR productinformatie (NL).
2. Mounjaro (tirzepatide) – EPAR productinformatie (EN).
3. Mounjaro – EPAR overzichtspagina.
4. Ozempic (semaglutide) – EPAR productinformatie (NL).
5. Ozempic – EPAR overzichtspagina.
6. PRAC concludes eye condition NAION is a very rare side effect of semaglutide medicines (Ozempic, Rybelsus, Wegovy).
7. EU actions to tackle shortages of GLP-1 receptor agonists.
8. Semaglutide – Farmacotherapeutisch Kompas.
9. Tirzepatide – Farmacotherapeutisch Kompas.
10. GVS-advies tirzepatide (Mounjaro®) voor de behandeling van obesitas.
11. GVS-advies semaglutide (Ozempic®) bij de behandeling van volwassenen met onvoldoende gereguleerde diabetes mellitus type 2.
12. GVS-advies semaglutide (Wegovy®) bij obesitas.
13. Wegovy niet vergoeden uit basispakket.
14. Obesitasmedicijnen eerst beschikbaar voor mensen met hoogste ziektelast.
15. Obesitaszorg en zorg bij overgewicht.
16. NHG-Standaard Diabetes mellitus type 2.
17. NHG-Standaard Obesitas.
18. Peri-operative glucagon-like peptide-1 receptor agonist use and outcomes: a national prospective multicentre cohort study.
19. Delayed gastric emptying in adolescent patients on GLP-1 receptor agonists with standard preoperative fasting guidelines: a prospective cohort study.
20. Mounjaro – variation assessment report (uitbreiding indicatie).

Frequently Asked Questions